रामभद्राचार्य यांचे विजेथुआ महोत्सवात मोठे खुलासे: वर्णव्यवस्था ते हिंदू राष्ट्र

विजेथुआ महोत्सवात रामभद्राचार्य यांनी वर्णव्यवस्था, हिंदू राष्ट्र, बलात्कार, रामचरितमानस आणि पती-पत्नी संबंधांवर महत्त्वपूर्ण भाष्य केले. त्यांच्या या वक्तव्यांनी समाज आणि राजकारणात चर्चा सुरू झाली आहे. सविस्तर वाचा.

रामभद्राचार्य यांनी विजेथुआ महोत्सवाच्या नवव्या दिवशी, जिथे ते वाल्मीकी रामायणाची कथा सांगत होते, खालील महत्त्वाचे मुद्दे पुन्हा पुन्हा सांगितले:

त्यांनी सांगितले की, सनातन परंपरेत चारही वर्ण — ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र — समान होते; त्या वेळी “ओबीसी” किंवा “एससी” यांसारख्या विभाजनश्रेणी (वर्गवारी) नव्हत्या.

त्यांनी असा युक्तिवाद केला की, केवळ “मोठमोठ्याने ओरडल्याने” हिंदू राष्ट्र निर्माण होणार नाही; हिंदू राष्ट्र बनवण्यासाठी संसदेत हिंदुत्ववादी पक्षांना किमान 470 जागा मिळायला हव्यात.

त्यांनी सांगितले की, दहशतवाद्याला कोणतीही जात नसते.

त्यांनी सांगितले की, प्राचीन भारतात 18 स्मृती होत्या, ज्यांना सनातन परंपरेचे “संविधान” मानले जात होते आणि वेळोवेळी त्यात बदल होत राहिले.

त्यांनी अशीही टिप्पणी केली की, बलात्कार करणाऱ्यांना फाशीची शिक्षा (प्राणदंड) मिळायला हवी.

यासोबतच, त्यांनी असेही सांगितले की, जर महात्मा गांधींना श्रद्धांजली वाहायची असेल, तर संसदेत प्रस्ताव संमत करून रामचरितमानसला राष्ट्रीय ग्रंथ घोषित केले जावे.

त्यांनी “पत्नी” या शब्दाची व्याख्या करताना सांगितले: “जी पतीला पतन (नुकसान) होण्यापासून वाचवते — तीच पत्नी आहे.” कथा सुरू होण्यापूर्वी आयोजनाच्या समारंभात पूजाअर्चा झाली.

स्थळ आणि आयोजनाची माहिती

स्थान: सुलतानपूर जिल्ह्यातील विजेथुआ परिसरात आयोजित महोत्सव.

या आयोजनात विविध सामाजिक-सांस्कृतिक व्यक्तिमत्त्वे उपस्थित होती — जसे की न्यायाधीश, राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाचे विभाग संघचालक, इत्यादी.

विश्लेषण आणि सामाजिक संदर्भ

रामभद्राचार्य यांचे हे वक्तव्य सामाजिकदृष्ट्या महत्त्वाचे आहे, कारण त्यांनी वर्णव्यवस्था, जातवर्ग आणि सामाजिक विभाजनाचा मुद्दा मांडला आहे. सध्याच्या “जातिविरोधी” दृष्टिकोन आणि समरसता आंदोलनाच्या संदर्भात हे प्रासंगिक आहे.

त्यांचे “चारही वर्ण समान होते” हे म्हणणे या दृष्टिकोनाकडे निर्देश करते की त्यांनी पारंपारिक सामाजिक वर्गीकरणाची (ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र) पारंपरिक व्याख्या पुनर्विचाराच्या दृष्टिकोनातून सादर केली आहे.

त्यांनी राजकीय संदर्भही जोडला आहे — “हिंदू राष्ट्र” साठीच्या संसद जागा, राष्ट्रीय ग्रंथाची घोषणा — ज्यामुळे ही केवळ धार्मिक व्यक्तीची टिप्पणी नसून, सामाजिक-राजकीय चर्चेचा भाग बनते.

हे वक्तव्य अशा धार्मिक/सामाजिक समूहांमध्ये चर्चेचा स्रोत बनू शकते, जे जातीविचार, धर्म-समाज, समरसता यांवर चिंतन करतात.

Leave a comment