ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਨਸਨੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਗਿੱਲ (Shehnaaz Gill) ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ ‘ਇੱਕ ਕੁੜੀ’ (Ikk Kudi) ਸਿਨੇਮਾਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਹੋ ਅਤੇ ਇਹ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮੀਖਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ।
ਮਨੋਰੰਜਨ ਖ਼ਬਰਾਂ: ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖਾਸੀਅਤ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਔਸਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਖਣਯੋਗ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਜਾਨ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਗਿੱਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ "ਇੱਕ ਕੁੜੀ" ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਾਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਕਰੀਨ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਹਿਜਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਫੈਨਡਮ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਕੋਈ ਵੀ ਫਿਲਮ ਚੱਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ "ਇੱਕ ਕੁੜੀ" ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਬੰਧਾਂ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਿਲਮ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪ ਯਾਤਰਾ
ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਡਰ ਕਿਸੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ — "ਵਿਆਹ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਛਤਾਉਂਦੀ ਰਹੇਂਗੀ।"
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੋੜ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਤੈਅ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਲਾੜਾ ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕਾਮੇਡੀ, ਇਮੋਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਸ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਨਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਨੇਮਾਘਰ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਗਿੱਲ ਦਾ ਜਾਦੂ: ਫਿਲਮ ਦੀ ਜਾਨ ਉਹ ਖੁਦ ਹੈ
ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਗਿੱਲ ਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੁਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਕਾਮੇਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਭਾਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗੱਲਬਾਤ — ਸਭ ਕੁਝ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ 'ਬਿੱਗ ਬੌਸ' ਵਾਲੀ ਚੁਲਬੁਲੀ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਪਰਿਪੱਕ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਕਿਰਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਨਿਭਾਈ ਹੈ — ਅਤੇ ਉਸ ਦੋਹਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਿਰਮਲ ਰਿਸ਼ੀ ਫਿਲਮ ਦੀ ਦੂਜੀ ਹਾਈਲਾਈਟ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਕਾਮਿਕ ਟਾਈਮਿੰਗ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਲਿਖਾਈ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ: ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਫਾਰਮੂਲਾ, ਬੱਸ ਨਵੇਂ ਚਿਹਰੇ
ਫਿਲਮ ਦੇ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੇਰੋਂ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਹਾਫ ਮਨੋਰੰਜਕ ਹੈ — ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਾਮੇਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਗਤੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੰਟਰਵਲ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਫਿਲਮ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਹਾਫ ਵਿੱਚ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਵੀਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੀ ਝਲਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਲਿਖਾਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਗਿੱਲ ਦੀ ਸਕਰੀਨ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੰਵਾਦਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ।
ਤਕਨੀਕੀ ਪੱਖ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ
ਫਿਲਮ ਦੀ ਸਿਨੇਮੈਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਫਿਲਮ ਦਾ ਔਸਤ ਹਿੱਸਾ ਹੈ — ਥੀਏਟਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਗੀਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਸਕੋਰ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ। ਸੰਪਾਦਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਕੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਹਾਫ ਵਿੱਚ। ਜੇਕਰ ਫਿਲਮ 15-20 ਮਿੰਟ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦੀ।
